Pema e parajsës

Midis dy epokash isha, Vonuar shtatëdhjetë e shtatë shekuj
, Për të arritur aty ku s’jam, Pema rrudhur e dredhuar

Pjekur nga dhembje e kohës
Pa ia shijuar së paku aromën
Hapësirës shtrirë lugat
Medet për zogjtë e at(dheut)

Eva dhe Adami
Tretën librave të lashtësisë
Me frutën e parajsës në grykë
Pa e gëlltitur pikëllimin

Njerëzimi mollën e ndaluar kërkon
Për të satën herë te Kulla e Sahatit
Pemën e shpresës së mëkatit mbjell

Ramadan Mehmeti