Ditës kurrë si dihet
Poezi nga Demush Mehmeti
Në dy pamjet si çdoherë t’pandashme e jetojm jetën
Me t’ndritshmën dhe t’errëtën
Dyat bashkë thurrin ditët
Ditët na e thurrin jetën
Me ëndrrat shfaqura errësirës kalojm oqeanet
Lundrojm detë më det
Lahemi në më të kthjelltin lum
Bëjm siç duam vet
Në të ndritshmën pjesë drejt ecim për ku nisemi
Arrim jo dhe bash ku duam
Rrallë atje ku mundët dhe të arrihet
Vazhdojm
Ditës kurrë si dihet
VETËM NJI HISTORI
Në numrimet e filluara nga vetja çdoherë njishi je ti
Shumës në t’pafundmet dëshira
Në llogaritje numrash je nji e vetëm nji
Në ëndrra dashurie je nji qiellë i mbushur yje
Flakë e pashur tuav synime
Në ardhje e ikje nji frymë
Je nji jetë me mija drithërime
Brengë e tëndit haprim
Llogari që mbyllet me nji dhe vetëm nji histori
TI DASHURIA IME E GJITHËBOTËSHME
Kur në çdo minut kohe kaluar lëndohet dashuria
Të vrimosurave pore rrënjosët mëria
Vullneti thyhet bëhet pikëpikë
E mundur dhe të urrehemi
Kur në të thellin llumë dëshprimi fundosemi
Këmbë e kokë
Mundëm të mos jam ashtu si të duhem
Të mos jesh si të dua
Ti dashuria ime e gjithëbotëshme
Të të braktisë s’dua
Rritu në zemrën shkrumbuar për ty
Dua të të dua
Si të dashta përher
Krejt kështu si je jo s’po më mjafton mua
SYTË TI BËJM KATËR
Dal nga mbështjellësja e mugët mëmbranë nate
Dal bi në prehërin e ditēs
S’qaj siç qan nji e sa po lindura foshnje
Sa po dalur nga brendi e mitëres
S’buzëqeshem siç buzëqesh nji i dehur
Gjithat i dalloj e di si je
Nata sa do të jetë qetësi lumturuese
Eerrësirs saj e dendur di mos me lëshu pe
GJUHA FLET PËR ÇART
Kur rrezët e hënës shtrihen faqës së liqenit uj kthjellët
Bukuri prrallore rrezaton
Si ata sytë e një vashe sy kaltëroshe
Ndezur në shikim
Rrethauar me qepallë
Në pikë dite trullos kllapia
Dhe kaltërsi e qiellit duket krejt e zbehët
Si orë muri rrahë zemër e dehur
Kur mahnitë vret bukuria
Gjuha flet për çart
Të ndezurat dëshira lakuriçosën
E rigjngjallura shpresë krejt sheshit del
Enërgjit e fjetura shpërfaqën
Shëndrisin shpresat
Ëmbrellë e dendur nate mëkatet e botës mbulon


